Nablus Konsili

Arka plan

1119 yılı Latin Doğu için ağır geçmişti: Kanlı Meydan'da Antakya ordusu yok olmuş, krallık arka arkaya çekirge istilası ve kıtlıkla karşılaşmıştı. Dönemin anlayışına göre bu felaketler toplumun günahlarına karşı bir ilahî ceza olarak yorumlanıyordu. Kral ve patrik, krallığın dinî ve ahlakî düzenini yeniden kurmak için laik ve ruhani ileri gelenleri Nablus'ta topladı.

Kanonlar

Konsil yirmi beş kanon kabul etti. İlk kanonlar kralın kilise ondalıklarını patriğe bırakmasını düzenler. Diğerleri zina, eşcinsel ilişki, iki eşlilik, hırsızlık ve iftira gibi suçlara ağır cezalar öngörür.

Kanonların önemli bir kısmı Latinlerle Müslüman kadınlar arasındaki cinsel ilişkileri yasaklar ve Müslümanların Frank kıyafeti giymesini menediyordu. Bir kanon da din adamlarının savunma amacıyla silah taşımasını, bunun suç sayılmayacağını belirterek kabul eder.

Sonuçlar ve önemi

Nablus kanonları, Kudüs Krallığı'nın günümüze ulaşan en eski yasal metnidir ve Latin yerleşimcilerle yerel halk arasındaki sınırların hukuk yoluyla nasıl çizilmeye çalışıldığını gösterir. Kanonlar dinî ve dünyevî otoritenin ortak yasama yaptığı nadir bir örnektir; aynı dönemde Hugues de Payens çevresinin kurduğu Tapınak kardeşliğinin de bu toplantıda gündeme gelmiş olabileceği ileri sürülür.

Kaynaklar ve tartışmalı noktalar

Kanonlar tek bir el yazmasında, Sidon'dan Venedik'e ulaşmış bir nüshada korunmuştur ve modern neşri B. Z. Kedar tarafından yapılmıştır. Willermus Tyrensis konsilden söz eder ama kanonların içeriğini vermez. Kanonların ne ölçüde uygulandığı ve sonraki krallık hukukunu nasıl etkilediği tartışmalıdır.